Γιατί το Β είναι σωστό:

Η ανοικτή καμπύλη παράγει εγκάρσιες τομές (cross-sections) που είναι κάθετες σε αυτήν, αλλά όχι απαραίτητα κάθετες και παράλληλες στην πραγματική κλίση της οστικής ακρολοφίας ή των ριζών των διπλανών δοντιών. Για την ασφαλή τοποθέτηση του εμφυτεύματος, την αποφυγή διάτρησης των φλοιωδών πετάλων και την παράλληλη τοποθέτηση με τα παρακείμενα στοιχεία, ο κλινικός πρέπει να περιστρέφει τρισδιάστατα (X, Y, Z) το επίπεδο της τομής στο σημείο ενδιαφέροντος ώστε η μέτρηση να πραγματοποιείται στο πραγματικό εγκάρσιο επίπεδο της φατνιακής ακρολοφίας και όχι σε λοξό επίπεδο.

Γιατί τα Α & Γ είναι λάθος: Η Τεχνητή Νοημοσύνη (Α) προσφέρει πιθανές λύσεις, αλλά δεν αντικαθιστά τον έλεγχο του κλινικού. Στην ολική νωδότητα (Γ), η έλλειψη ανατομικών οδηγών κάνει την ελεύθερη περιστροφή των τομών ακόμη πιο κρίσιμη για την εύρεση του διαθέσιμου οστού.

Γιατί το Γ είναι σωστό: Η σύγχρονη επιστημονικά τεκμηριωμένη υπολογιστική εμφυτευματολογία βασίζεται στην αρχή της «Προσθετικά Καθοδηγούμενης Εμφυτευματολογίας» (Prosthetically Driven Implantology). Το εμφύτευμα τοποθετείται με γνώμονα τη μελλοντική στεφάνη (σημείο εξόδου της βίδας, συγκλίσεις, αισθητική). Το διαθέσιμο οστό αξιολογείται αφού οριστεί η ιδανική θέση της προσθετικής.

Γιατί τα Α & Β είναι λάθος: Τα λογισμικά δεν μπορούν να αποφασίσουν αυτόματα τη χρυσή τομή μεταξύ χειρουργικής ανατομίας και προσθετικής αισθητικής χωρίς την καθοδήγηση του γιατρού. Η προσαρμογή της προσθετικής στο εμφύτευμα (Α) αποτελεί την ξεπερασμένη «οστικά καθοδηγούμενη» προσέγγιση.

Γιατί το Β είναι σωστό: Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία και τα systematic reviews, οι χειρουργικοί οδηγοί δεν έχουν μηδενικό σφάλμα. Οι οδοντικά υποστηριζόμενοι οδηγοί παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη ακρίβεια (απόκλιση ~1mm στο σημείο εισόδου), ενώ οι βλεννογόνια και οστικά υποστηριζόμενοι οδηγοί εμφανίζουν μεγαλύτερες αποκλίσεις (έως και 2mm), λόγω της ελαστικότητας του βλεννογόνου και άλλων παραγόντων.

Γιατί τα Α & Γ είναι λάθος: Η απάντηση Α είναι υπερβολικά αισιόδοξη και κλινικά επικίνδυνη ειδικά για οδηγούς επί βλεννογόνου. Η απάντηση Γ περιγράφει μια σωστή κλινική πρακτική (οι καρφίδες είναι απαραίτητες για τη σταθεροποίηση), όμως δεν απαντά στην ερώτηση σχετικά με το εύρος του αναμενόμενου περιθωρίου λάθους ανά τύπο στήριξης.

Γιατί το Γ είναι σωστό: Στην CBCT, λόγω της μεγάλης σκέδασης (scatter radiation) και του γεγονότος ότι ολόκληρος ο όγκος ακτινοβολείται ταυτόχρονα (αντί για λεπτές φέτες όπως στην ιατρική CT), οι τιμές του γκρι (Gray Values) δεν είναι σταθερές ούτε βαθμονομημένες. Το ίδιο οστό μπορεί να δείξει διαφορετική τιμή π.χ ανάλογα με τη θέση του στο FOV. Επομένως, μιλάμε για “Pseudo-HU”. Ωστόσο, ο κλινικός μπορεί να αξιολογήσει ποιοτικά την αρχιτεκτονική (πάχος φλοιώδους, πυκνότητα σπογγώδους οστού) και να κατατάξει αδρά το οστό, πχ κατά Lekholm & Zarb (Τύποι D1-D4).

Γιατί τα Α & Β είναι λάθος: Δεν υπάρχει σταθερός μαθηματικός συντελεστής μετατροπής (Α) που να καθιστά τις τιμές της CBCT απόλυτες μονάδες HU, ούτε αυτό αλλάζει ανάλογα με την ανατομική περιοχή (Β).

Γιατί το Β είναι σωστό:

Στις περισσότερες σύγχρονες CBCT τα πρωτογενή δεδομένα αποκτώνται ισοτροπικά. Ωστόσο, μη ισοτροπικά voxel μπορεί να προκύψουν κατά την εξαγωγή ή την αναδειγματοληψία (resampling), ανάλογα με τις επιλογές του λογισμικού – πχ το πάχος τομής (slice thickness) να είναι διαφορετικά από το pixel spacing. Η ιδανική λύση είναι η εξαγωγή σε Native ανάλυση. Αν αυτό δεν έγινε, λογισμικά όπως το 3D Slicer επιτρέπουν το 3D Resampling (με γραμμική ή κυβική παρεμβολή), διορθώνοντας τη γεωμετρία σε απόλυτα ισοτροπική πριν ξεκινήσει ο σχεδιασμός.

Γιατί τα Α & Γ είναι λάθος: Το FOV (Α) δεν καθορίζει αν το voxel θα είναι ισοτροπικό ή όχι, αλλά η ρύθμιση του export. Η παράβλεψη αυτής της ανομοιογένειας (Γ) είναι κλινικά επικίνδυνη, καθώς τα CAD λογισμικά ενδέχεται να παραμορφώσουν τις 3D ανακατασκευές των segments (οστού/δοντιών), οδηγώντας σε κακή έδραση του οδηγού ή λάθος μετρήσεις εύρους.

Γιατί το Α είναι σωστό: Τα 3D δεδομένα μιας CBCT ορίζονται μέσα σε ένα παγκόσμιο σύστημα συντεταγμένων (World Coordinate System) του αρχείου DICOM. Αν το λογισμικό επιτρέπει την εξαγωγή των ακριβών 3D σημείων (π.χ. platform και apex σε μορφή αρχείου JSON, CSV ή TXT), η πληροφορία αυτή γίνεται ανεξάρτητη. Έτσι, μπορούμε να μεταφέρουμε την ακριβή θέση του εμφυτεύματος σε άλλα προγράμματα ανοικτού κώδικα (όπως Blender, 3D Slicer) χωρίς να χάσουμε την ακρίβεια, ή να χρησιμοποιήσουμε αυτά τα δεδομένα ως επισημασμένα δεδομένα (labeled data) για την εκπαίδευση αλγορίθμων Μηχανικής Μάθησης (AI) στην αυτόματη τοποθέτηση εμφυτευμάτων.

Γιατί τα Β & Γ είναι λάθος: Εφόσον χρησιμοποιείται η ίδια CBCT με το ίδιο σύστημα αναφοράς (DICOM origin), οι συντεταγμένες παραμένουν μαθηματικά ίδιες και απόλυτα μεταφερόμενες σε οποιοδήποτε συμβατό λογισμικό (Β). Η δυνατότητα αυτή είναι θεμελιώδης για την αυτοματοποίηση και την έρευνα, άρα κάθε άλλο παρά πλεονάζουσα είναι (Γ).